Ég á heima í frekar sérstöku húsi. Ég lít ekki beinlínis á húsið sem "mitt" eða svo að það standi nægilega eitt til að geta talist hús. Það er raðhús, en húsin mynda stóran hring með garði í miðjunni, toppað með háhýsi og húsverði. Meðalaldurinn er um það bil 60+ og lundin léttist ekki með árunum. Í hjólageymslunni standa fornfáleg hjól sem safna ryki og eru fyrir þegar ég vil ná í eldrauða og fallega hjólið mitt. Þegar ég fór í sólbað í þetta eina skipti í verndaða garðinum okkar stóð kall á svölunum hjá sér og reyndi ekki einu sinni að fela störuna. Þó held ég að að staran tengist æsku minni minnst og velti mest á því hversu fáránlega honum fannst ég hegða mér.

Ég hef búið hér tvö sumur. Bæði sumrin hafa vinnumenn unnið allt sumarið. Í fyrra máluðu þeir öll húsin (sama hversu hátt uppi þau voru) með tilheyrandi sviptingum. Mér tókst alltaf að gera eitthvað með þá í augsýn. Ég flassaði, pissaði, káfaði, svaf fáklædd í hitanum og brá alltaf með loftköstum þegar ég sá hvað var að gerast (meðtalið skiptið þegar ég pissaði, sem fór alveg svakalega illa)
Í sumar er verið að skipta um garðhús, og það gengur alveg hrikalega hægt. Þó gluggarnir séu farnir virðist ekkert liggja á því að fá nýja glugga. Sumarveðrinu hellirignir á tjöldin og ég er alltaf jafn hrædd um að nú sé farið að leka. Um helgina féll krossviðarplatan sem á að halda hitanum inni og júníhitunum úti niður. Því fylltist stofan hjá mér í morgun af tugi verkamanna (og ekki góðu gerðinni) að gera nýja plötu, en lá ekkert á að klára upprunalega verkið, svo ég gæti fengið garðhúsið og besta hlutann af stofunni aftur.
Við flúðum á Pítuna til að geta borðað í friði en varð lítið úr. Þar voru smiðir að taka rúðurnar úr því einhver hafði kastað steinum í þær í gær.

Við gistum heima hjá mér til að flýja smiðina sem voru heima hjá Róbert að taka rúðurnar úr gluggunum hans.

Í dag er kominn tími á nýtt upphaf. Ég finn það í loftinu.
Fátt hefur breyst síðan síðast. Ég útskrifaðst í Kvennó, fór til Parísar og Teneriefe, hætti á kofanum, fór að vinna hjá ríkinu yfir vetur, stofnaði blogg en bloggaði einu sinni, á enn sömu vinkonurnar og er enn með sama stráknum.
Ég hef saknað þess oft að skrifa. Ég samdi oft blogg í huganum, fyrirsagnir, setningar og slíkt en hafði hvorki tök né löngun til að gera eitthvað í því.
En í dag verður breyting þar á. Ég finn það gerast.

 

Í dag fór ég í ákaflega tilgangslausa ferð. Sökum almennra blankheita þarf ég að taka orlofið mitt út fyrr en ráðgert var, sérstaklega þar sem ég er að fara til Parísar eftir 4 daga. Svo í dag lagði ég land undir fót og ætlaði í SPRON uppí Smáralind. Ég átta mig núna á því að það eru fleiri SPRON bankar á höfuðborgarsvæðinu en einmitt þessi en gamlir vanar eru langdauðir og þetta var gamli SPRON bankinn í hverfinu mínu. 

Svo rétt yfir 3 tók ég strætó uppí Mjódd en áttaði mig samt á að það væri mjög tæpt að ég næði í bankann fyrir 4. En ég reyndi samt. Þegar uppí Mjódd var komið sá ég að bæði vissi ég ekki hvenær og hvaða strætó skyldi taka sökum óútskýranlega kerfisins og svo sá ég líka að það var bara ekki séns að ég næði þessu.

Svo ég ákvað að þykjast hafa haft erindi (æjj það er bara svo plebbalegt að koma með 3 og taka svo næsta aftur 5 mínútum síðar ) og fór í apótekið og skoðaði smokka. Mér þótti gott að vita að ég hefði þroskast smávegis því síðast í sumar þegar ég fór í apótek í svipuðum erindagjörðum braut ég næstum 2 rifbein og keypti nokkra poka af Laceroli í nokkrum atrennum þegar ég loksins manaði mig upp í kaupin.

Eftir nokkra hringi í apótekinu fór ég aftur í strætó en í stað þess að fara heim fór ég í Kringluna. Skrýtið? Já, mér fannst það líka. En ég fór, og þar sem ég á samtals 500 krónur gekk ég bara um, mátaði einn kjól og fór svo aftur í strætó.  Þegar ég kom heim var ég blaut í fæturnar, auralaus sem áður og svöng. Afrek dagsins voru því engin.

Lög dagsins eru Staying Alive með The Bee Gees, Gimme! Gimme! Gimme! með ABBA og Everybody Dance með Chic

Ójá Diskóið er svo gott.... 

 

Ég ætla að vera full á sama tíma annað kvöld. 

 

Stundum, get ég ekki annað en hlegið að sjálfri mér og kenjunum í mér. Hér er ég búin að vera, síðan 5 í dag, að skakklappast og draga fæturnar nær óendanlega í að sinna heimaverkefnum sem tækju um 40 mínútur í framkvæmd. Ég væri búin fimm sinnum ef ég hefði bara gert þetta þegar ég kom heim. En þess í stað hef ég verið í sims, horft á sjónvarpið, naglalakkað mig, fattað að ég er með skrýtna putta og tekið það jafnóðum af.

Það er einmitt eins og herbergið mitt sé aldrei þriflegra en einmitt þegar ég er í prófum því þá þríf ég stöðugt til að sleppa við lesturinn. Ég finn mig flokkandi lagasafnið mitt því dauðarefsingar eru svo hrottalega leiðinlegar aflestrar.  

Oooooooh ég nennesseki..

Lög dagsins eru Human Fly með The Cramps, Atmosphere með Joy Division og Paper Planes með M.I.A. 

 

Núna í kvöld gekk ég um bæinn í þungum þönkum. Á slíkum stundum, þegar manns eigin hugsanir eru of þungmeltar til setu, reynist gangan mér ætíð góð. Ég skilaði spólu, skoðaði bækur og gluggaglápti meðan þunglyndislegir tónar Joy Division settu stemninguna. 

Þó er ekki margt að plaga mig. Meðan á göngutúrnum mínum stóð hugsaði ég aðallega um áfengi, hvernig ég gæti reddað mér því og í hverju ég ætti að vera annað kvöld. 

Svo er ég búin að hafa þennan smávægilega heilablóðfalls-kennda höfðurverk í um það bil viku en nú stefnir í stórærðin.  Í gærkvöldi hvíslaði að mér himnesk rödd að ég ætti að leiða Ísland til sigurs gegn Bretum í næsta þorskastríði.

 

Í lífi mínu eru þrír karlmenn. (ég vil ekki að neinir aðrir nánir karlmenn móðgist því vissulega eru þeir líka mjög mikilvægir og kærir )

Einn þeirra er pabbi minn. Annar er dökkhærður menntaskólastrákur sem spilar vel á gítar og snýtir sér oft. Og sá hinn þriðji er fimmtugur (ish ), lítiðeitt þybbinn og hálfsköllóttur sálfræðingur frá suðurríkjum Bandaríkjanna. Hann er stundum með þátt þar sem fólk í neyð kemur til hans og biður um aðstoð. Kannist þið kannski við hann? Hann er ekki þekktur undir eftirnafni sínu sem gerir hann vissulega mun erfiðari viðfangs. Mér skilst að það sé McGraw. Annars þekki ég hann bara sem Dr. Phil.

Dr. Phil er gómenni mikið og fer hamförum í einlægri krossferð sinni við ósiðum og dyntum samlanda sinna. Hann veitir fyrstu hjálp í faðmlögum og má aldrei aumt sjá. En hann er enginn kærleiksbangsi. Ónei, Dr. Phil getur verið harður í horn að taka og beitir öllum þeim aðferðum sem hann hefur í sínu víðfema vopnabúri. Öllum þeim undarlegu málum, erfiðu aðstæðum og siðferðislega teygjanlegu viðhorfum sem ber í fjörur hans tekur Dr. Phil af víðsýni og skynsemi. Enginn er hornreka í stólnum hjá Dr. Phil þó hann finni vissulega til smæðar sinnar í námunda við slíkt gull af manni. 

Þrátt fyrir orðlagða góðmennsku sína og visku viðurkennir Dr. Phil fúslega galla sína. Fyrsta hjónaband hans fór í vaskinn því hann vann svo mikið, og hann er ekki beint magrasta barnið í héraðinu. En styrkur Phils ( mér finnst ég vera á first-name-terms núna eftir mörg ár af aðdáun ) liggur einmitt í veikleikum hans. Hann sýnir fólki að maður þarf ekki að vera fullkominn til að vera hamingjusamur, maður þarf bara að vera sáttur við sig.

Ást hans á eiginkonu sinni til margra ára snertir mig ætíð, og þegar hann labbar út með henni eftir hvern þátt langar mig helst að þau taki mig með sér út með sér í sólarlagið.

Lög dagsins eru I want candy með Bow Wow Wow, Something to talk about með Badly Drawn Boy og Hong Kong Garden með Siouxsie and the Banshees

 

Mér finnst einkar kaldhæðið að það sé ekki hægt að horfa á sjónvarpið heima hjá mér í vondu veðri sökum lélegt loftnets. 

 

Í dag fór ég á kaffihús og gerði fátt annað. Mamma mín og ég hittumst á súfistanum og drukkum kakó og svo fór ég á Kofann og drakk kakó hjá henni Gunnhildi minni.

En eftir alla þessa kakódrykkju var mér alvarlega mikið mál á leiðinni heim. Ég gat ekki annað en hugsa um það ef ég myndi pissa í einhverju horni myndi ég hugsanlega hreinlega frosna við vegginn. Það olli mér miklu hugarangri en ég hélt í mér með herkjum alla leiðina heim.

Stundum þarf ég nauðsynlega að létta á hjarta mínu og blöðrunni. Og svo er það svo gott.

 

 

Gleðileg Jól snúðarnir mínir!

 

Lög dagsins eru Tenderoni með Chromeo, Is this love með Clap your hands say yeah og Chick Habit með April March 

 

Mæspeis er tískufyrirbæri. Það endist ekki út áratuginn og eftir nokkur ár munu unglingar framtíðarinnar hlæja að þessum kjánaskap og skort á einkalífi gömlu kynslóðarinnar og leika sér í 3G símunum sínum.
Sjálfri finnst mér mæspeis vera of persónulegt, alltof ýkt og svo fullkomlega óþarft að það er engu lagi líkt. Mæspeis er ekki á nokkrun hátt kúl að mínu mati.

En engu að síður get ég ekki hægt að hugsa um það. Því djúpt í litla asnalega hjartanu mínu þrái ég mitt eigið mæspeis. Ég myndi hafa fyndna mynd af sjálfri mér í skemmtilegu pósi, ég er búin að velja lag í prófílinn minn sem lýsir einstaklingseðli mínu, vísunum mínum í poppmenningu en þó mjög módern lag svo ég virðist ekki gamall indekid. Þannig gætu allir séð hvað ég hlusta á frábæra tónlist alltaf hreint og lært að meta mína tónlist. Svo myndi ég hfa myndir af vinum mínum inná þar með setningum eins og: "Ohh yndin mín! Lovjú :*" eða "Ég og kallinn minn sæti! :*:*" eða "Hahaha ég að flippa!" þar sem ég væri með kjánalegan lítinn hatt og kannski sólgleraugu.

Svo myndi ég raða vinum mínum í þeirri röð sem mér likar við þá og adda öllum sem mig langar að njósna um. Ó, er eitthvað dýrðlegra en að finna mæspeis, segjum, gamals bekkjarfélaga og komast að nánustu högum hans? I think not.

Ég býst við að ég heldi mig við gamla góða bloggið mitt eins og venjulega, en í október áttum við 3 ára afmæli. Vei!

Lög dagsins eru White Christmas með Ellu Fitzgerald, Isla de Encanta með Pixies og mæspeis lagið mitt, Natural's not in it með Gang of Four

 

 

Með lestri um átakasvæði heimsins og vandamál annarra þjóða sannfærist ég ennfremur um mitt eigið ágæti, því ég myndi svo sannarlega aldrei láta neitt slíkt koma fyrir mitt fólk.

 

 

 

Góðan daginn lesendur kærir, eða ætti ég að segja Góða kvöldið fyrir þau okkar sem fóru aldrei að sofa? Klukkan er á slaginu 5 að morgni til og ég jafn vakandi núna og þegar ég ætlaði að fara að sofa fyrir rúmum 6 tímum.

Svefn og ég eigum í vissu haltu mér-slepptu mér sambandi. Við lifum sátt við okkar í góðan tíma og líður hreint dásamlega saman. En með tímanum fer sambandið að þreytast og það flosnar uppúr því, sem skilur mig eftir ástarsorg og vansvefta fimm að morgni til. Ég hef lært að takast á við höfnunina og hef jafnvel lært að sjá táknin hvenær þessu fer að ljúka í bili. Slæmir draumar, lítil matarlyst og léttur svefn leiða mig upp að óumflýjanlegri höfnun svefnsins og ég læri aldrei af reynslunni.

Höfnun svefnsins er frekar ógeðslega óréttlát ef ég er svo berorð því ekki nóg með að ég geti ekki sofnað á skikkanlegum tíma heldur er ómögulegt að sofa út því maður sefur svo létt að broddgöltur að hiksta minnir óneitanlega á loftbor.

En það besta við svefnleysi ( sé eitthvað gott  er þegar svefninn tekur aftur við manni og vefur mann hlýjum örmum sem svæfa og fullvissa að svefnleysið sé alfarið úr sögunni - í bili.

Ég er að reyna að ákveða mig hvort ég eigi að þreyja þorrann og vaka út nóttina og reyna að kreista fram niðurlotssvefn annað kvöld, eða taka köttinn minn upp í rúm og reyna að sofna.

Lög dagsins er Go Places með The New Pornographers, Rock and Roll part 2 með Gary Glitter og La hymne d'amour með Edith Piaf

 

Ugh...ég er að fara í tölfræðipróf..

 

Þegar ég vaknaði í morgun, á stað sem ég kalla ekki "heima" en er þar oft engu að síður, var ég glorhungruð. Ég ætlaði að liggja marflöt í rúminu allan daginn og vera svo óvænt ánægja fyrir viðkomandi sem kallar þennan stað heima, en grimmt hungrið rak mig á fætur.
Það er óskrifuð regla að maður finnur aldrei nærföt eða sokka þegar manni liggur á og það átti vissulega við um mig. Ég fann hvorki annan sokkinn minn né brjóstahaldarann minn. Sokkaleysið gat ég sætt mig við en brjóstahaldarann (ásamt nærbuxum í stíl ) var ég að kaupa í La Senza daginn áður og ætlaði mér svo sannarlega að eiga hann áfram.

Eftir dauðaleit fann ég brjóstahaldarann en gaf upp vonina á sokknum og vona þess í stað að fá hann kannski í vorhreingerningunni í vor. (en þekkjandi viðkomandi íbúa tiltekins heimilis býst ég ekki við að finna hann framar ) Mér leið ekkert eins og einhverri hó-hó þegar ég gekk upp Skólavörðustíg með eldrauðan blúndubrjóstahaldara í vasanum og maskaraklessur undir augunum, heldur fór ég þess í stað í Krambúðina og keypti mér nammi til huggunar og skálaði Plús+ fyrir sokknum mínum.

Þessi dagur er annars búinn að vera awesome því ég fór í sims, horfði á 5 seríu af scrubs og borðaði nammi og vínber. Spurning hvað ég geri í kvöld. Ég get ekki hugsað mér að djamma, enda hef ég kastað upp síðustu tvö laugardagskvöld og verið hryhyhyhyhyllilega þunn síðustu tvo sunnudaga ...kannski að það sé málið að hanga heima tvö kvöld í röð og úða í mig góðgæti? Hljómar eins og áætlun dömur mínar og herrar.

Lög dagsins eru Green Grass of Tunnel með Múm, At home he's a tourist með Gang of Four og Ghostbusters með Ray Parker Jr.